پیرامون بخش بین‌الملل جشنواره فیلم فجر

  هیچ‌چیز بدتر از این نیست که با کلی شور و شوق، به امید اینکه قرار است «خوشه‌های خشم» جان فورد را روی پرده‌ی سینما و در قطع نگاتیو و سالن استاندارد و پرده بزرگ ببینی، دوان دوان بعد از مدرسه به سینما آزادی بروی و هرجور که شده نیم ساعته خودت را به سینما برسانی؛ بعد وقتی که وارد سالن می‌شوی و فیلم شروع می‌شود، ببینی که فیلم را دارند به صورت ویدئو پروجکشن نشان می‌دهند و با کیفیت بد و کادر کوچک و…. یکی نیست به این مسئولین جشنواره بگوید که آخر اگر تماشاگران می‌خواستند فیلم‌های خارجی را با ویدئو پروجکشن ببینند، مگر خودشان عرضه نداشتند بروند دی وی دی‌اش را با قیمتی ارزان‌تر بخرند و بدون سانسور در خانه تماشا کنند؟! نه! شما بگویید، این هم شد جشنواره‌ی بین‌المللی؟