[و ما الحیوه الدنیا الا متاع الغرور (آل عمران/۱۸۵)
و زندگی دنیا جز مایه‌ی فریب نیست]


بدم می‌آید...

  بدم می‌آید... از خنده‌های مصنوعی‌، نگاه‌های مثلاً معصومانه‌، جواب‌های بی‌ربط و هم‌دستان کل‌شقی که دارد؛ از مصاحبه‌های بی‌سروته‌‌، عزل و نصب‌های بی‌مورد و نامه‌نگاری‌های مسخره‌ای که انجام می‌دهد؛ از اینکه ما را خر فرض می‌کند و هر چرندی که به ذهن‌اش می‌رسد بر زبان می‌آورد؛ از «طرح»‌هایی که ارائه می‌کند؛ از اینکه خیال می‌کند با عامیانه حرف زدن می‌تواند توجه مردم را به خودش جلب کند؛ از اینکه دوست‌دارد هر روز در صدر اخبار باشد و تلویزیون دم به دقیقه از فعالیت‌هایی که می‌کند گزارش تهیه کند؛ از اینکه الکی با مجری تلویزیون گرم می‌گیرد و با خنده می‌گوید شما دیگه چرا مجردی؟!؛ از اینکه با پول بیت‌المال می‌خواهد فعالیت انتخاباتی بکند (این یکی البته مشکل جدیدی نیست!). و مهمتر از همه به خاطر آنکه ایران را به گند کشید. حالا بگذریم از ادعای مسخره‌ی «انتقادپذیری‌»اش.